zdejmiesz mi garb

nie pytałam którędy do nieba
którego Boga

na kolanach
czy rozkładając ramiona
ciągle jestem niejestem
niczym córa wypalonej gwiazdy
niosę święty swąd

za oknem wciąż
fałszują wścibskim chórem

kiedyś połamiesz batutę
a ja napełnię bukłaki
własnym winem