jak co roku

kiedy do końca zżółkną liście
pobawimy się w przeszłość

zagramy w rozpoznawanie ścieżek
(w końcu tyle się zmieniło)
poudajemy żal pośród krzyży
bo tak wypada

wokół krążą nieme pytania
o słowa modlitwy przeplatane
ukradkowym sprawdzaniem godziny

i tylko niebo szczerze zapłacze
zmywając dumne obcasy z alejek