pokój nr 8

ciągle czuję tamten powiew
gdy usta smakowały górską ścieżką
a ogrzana watrą oczu
skraplałam się jak poranna mgła
leniwie
zapach kawy pieścił opadające ręczniki
gdy zamawiałam filiżankę przeznaczenia
z ptasim mleczkiem
dla dwojga

każdego dnia odkrywaliśmy nowy alfabet
zapisując na sobie oddech liter

tyle jeszcze dialektów przed nami